JEGO I JEJ UCZUCIA

Tłumaczenie artykułu z Psychology Today, którego autorką jest Audrey Nelson. Problem bardzo mnie zaciekawił, pomimo że wiele faktów jest bardzo dobrze znanych. Mianowicie: wszyscy wiedzą, że kobiety mają uczucia, a mężczyźni nie mają. W większości rodzin to ojciec jest rodzicem stanowczym, z którym się nie dyskutuje, a matce można zagrać na uczuciach i zazwyczaj się zlituje nad biednym dziecięciem. Taki jest stereotyp. Może powinniśmy się temu bliżej przyjrzeć. Oto treść artykułu:

Społeczeństwo warunkuje kobiety do myślenia, że są one płcią emocjonalną.

Podczas seminarium na temat komunikacji płci pewna kobieta podniosła rękę.

„Czy mężczyźni czują?” zapytała.

Słuchacze buchnęli śmiechem. Pytanie było oczywiście żartem, ale ukryta wiadomość nie. Oczywiście, że mężczyźni posiadają emocje. Jednak to, co miała na myśli ta kobieta to: „Dlaczego mężczyźni nie wyrażają swoich uczuć?” W zasadzie wyrażają. Mężczyźni wyrażają po prostu swoje uczucia w inny sposób. Po pierwsze bardzie kontrolują wyraz twarzy przez który jest komunikowana  większość uczuć. Posiadają kontrolę emocjonalną wyrażaną poprzez neutralny wyraz twarzy lub masowanie wyrazu twarzy. Kobiety, jak to eksperci nazywają, mocno wyrażają i uzewnętrzniają swoje uczucia, natomiast mężczyźni słabo wyrażają i zamykają w sobie uczucia.

Społeczeństwo warunkuje kobiety do myślenia, że są płcią emocjonalną. Są uczone oddzielnych zestawów reguł, które pozwalają na szeroką gamę wyrażania własnego „ja”. Kobiety nie są tak dobre w ukrywaniu wyrazu twarzy, możesz je czytać jak otwartą księgę (pomocne kiedy kobieta mówi, że jest „w porządku” a czuje coś przeciwnego). W przypadku mężczyzna jest to zgadywanka.

Wyrażanie własnego „ja” nie jest tylko wyuczone. różne mózgi inaczej pracują. Według książki Morgan Road „Kobiecy mózg” „obszary mózgu które uczestniczą w emocjach są większe i wrażliwsze w kobiecym mózgu”. Mężczyźni zauważyli nieznaczne oznaki smutku na twarzy tylko w 40% przypadków, podczas gdy kobiety wychwyciły oznaki smutku w 90% przypadków, podaje Road. [Morgan Road jest wydawcą, a autorką książki jest Louann Brizendine, mój przypis]

Wyobraźcie sobie jakie byłoby życie gdybyśmy utracili zdolność do wyrażania emocji. Na tym samym seminarium mężczyzna powiedział, „Praca byłaby mniej chaotyczna gdyby ludzie mogli po prostu zostawić uczucia i emocje na boku zanim przyjdą do pracy”. Co jest prawdą? Miejsce pracy bez emocji byłoby wolne od strachu, nudy, frustracji i raniących uczuć. Ale ta bezbolesna egzystencja miałaby swoją cenę. Pozbawilibyśmy ją szczęścia, radości, entuzjazmu i dumy, głównych motywatorów i nagród.

Nie mówię, że sposób zachowania mężczyzna jest prawidłowy, a kobiety powinny modelować zachowanie. Nie chcemy aby kobiety stawały się mężczyznami, raczej jako kobiety powinnyśmy  wykorzystać nasze cechy i wcielić takie zachowania komunikacyjne, które są stosowne w danej sytuacji. Jako kobiety nie chcemy wylewać dziecka z kąpielą. Celem jest łączenie męskich i kobiecych talentów i umiejętności.

Kobiety mogą ogarnąć swoją zdolność, jako mocno wyrażających i uzewnętrzniających uczucia. Miejsce pracy bez emocji jest nudnym miejscem pracy. Biuro nie zagotowałoby się od pasji i radości. Ludzie staliby się znudzeni. Atmosfera zostałaby opanowana przez monotonię. Kiedy jesteś ekpresywny, ludzie wiedzą na czym stoją. To w zamian podnosi poziom ich komfortu oraz poczucie swojskości. Zawsze podejrzewamy ludzi, których nie możemy do końca poznać. Nie chcą nam się otworzyć, więc co ukrywają?

Poniżej link do oryginału na stronie Psychology Today:

His and Her Feelings 

PRZEDŚWIĄTECZNY STRES

Zwykle przed świętami mamy więcej rzeczy do zrobienia, a że normalnie nie starcza nam czasu na standardowe wykonanie naszych obowiązków, to bardziej się spieszymy. W rezultacie jesteśmy poddani większemu stresowi i napięciu. Z jednej strony możemy postarać się lepiej zorganizować czas i zadania, z drugiej możemy postarać się częściej relaksować.

Za radą pani logopedy naszego dysfatycznego malucha, zakupiłam słuchawki. Nie wybierałam najdroższych, tylko największe, zakrywające jak najwięcej ucha. Mają one pomóc dziecku w uaktywnieniu całego narządu słuchu, pomimo, że laryngolog potwierdził iż dziecko dobrze słyszy. Niestety mały ostatnio podupadł na zdrowiu, więc nie miał ochoty niczego słuchać i zakładać słuchawek. Skorzystałam więc z okazji, aby wypróbować działanie sprzętu na sobie.

W czasie pierwszej chwili do relaksu ze słuchawkami wykorzystałam nagranie ze strony you tube:

https://www.youtube.com/watch?v=Q5dU6serXkg  

gdyż słuchanie mis i gongów tybetańskich podobno uspokaja i relaksuje. Muszę przyznać, że trudno mi się nie zgodzić z tym stwierdzeniem. Po około 30 minutach słuchania poczułam jak rozluźniają się moje mięśnie twarzy. "Naturalny" szczękościsk się rozluźnił, a wiecznie ściągnięte brwi przestały się marszczyć. Było to dla mnie bardzo finezyjne odczucie. Natomiast efekt był bardzo pozytywny i przyjemny dla mnie.

Dodatkowo muszę przyznać, że zaliczam się do ludzi uczących się słuchowo i czasami jestem nadwrażliwa na dźwięki. To powoduje, że dłuższe słuchanie mis tybetańskich byłoby dla mnie uciążliwe. Jednakże około trzydziestominutowa sesja relaksacyjna była niezwykle odprężająca.

Mogę z czystym sumieniem przyznać, że słuchanie przez  duże słuchawki zasłaniające całe ucho jest korzystniejsze, niż przez małe słuchawki wkładane do uszu. Mam wrażenie, że pani logopeda ma rację namawiając nas do zainteresowania się problemem percepcji dźwięków przez dziecko, bo dobry słuch w tym wypadku to nie wszystko. Dla tych, którzy nie przepadają za takimi klimatami, mogę polecić muzykę klasyczną, na przykład Mozarta.